pidi piru dipindi

“mag ti 3 weeks na yang post na yan.. kelan ko ba mababasa dito yung tungkol sa student mong asal tigre..rawr“

 -FerBert

Nasubukan nyo na ba yung wala ka ng maisulat sa dami ng nakabinbin na tema na nasa istante ng utak mo? Yung hindi mo na alam sa dami?

Parang ganito, nakorap ang LAHAT ng files sa plasdrayb mo, sa sobrang dami, ganun nalang, yun wala ka ng masabi kundi halahalapaksiyeeeet!

Ang tagal-tagal na ng huli kong post, tama nga si FB, patatlong-semana na nga ang post na laging bumubulaga tuwing bubuksan ang mistulang inabandonang blog ko. Feeling ko tuloy, walang nangyayari sa buhay ko.

Sa blogosperyo, siguro pasok ako sa lupon ng mga hiatus. Pero maaari ko bang sabihing, HINDI?

Matagal ko din talagang iniisip kung ilalahad ko nga kung anong “trabaho” meron ako, nabanggit ko din sa recent post(na hindi na yata recent kung tutuusin) na nagtuturo ako, teacher. 

“Teacher racoon” (racoon: a small mammal native to the forests of North and Central America that has grayish black fur, black patches around the eyes,>>>lagi kasing puyat >>> and a long bushy ringed tail.

Microsoft® Encarta® Reference Library 2004.)

OO, teacher ako, isang trabaho na kelanman ay hindi pumasok sa isip ko, pero yun ako, sa kasalukuyan. siyeeeeeeeeet.

Masaya na rin isipin na eto ang narinig kong sagot kay kaibigang Pedro

Blahblahblah. . .

pedro: ayos lang teacher

na*: ahahaha

na*: hmf!

na*: teacher, kumusta naman ang tingin mo sa aking bilang isang teacher?

na*: sige nga, seryosong tanong yan ha, , ,

pedro: mukang

pedro: ahmmm

pedro: (buntung hininga)

pedro: (yung malalim)

pedro: )

pedro: ok naman

pedro: cool na teacher

na*: ahahaha

na*: cool pala ha

COOL NA TEACHER?

FjordzHiraya: Anong damit mo pag nagtuturo ka?

NA*: naalala mo yun suot ko sa UP Fair? May mga araw na ganun ang suot ko.

UPFair, tanong mo siguro, yun yung annual weeklong celebration sa UP diba? gig ng malulupet na banda, minsan may jologs din gaya ng SPANGSKOLA. Alam nyo ang skinny jeans, tshirt at maduming chucks? Ganun. Ako yung teacher na ganun ang get-up mga tatlong beses sa isang linggo.

Pag naman trip kong magpormal-pormalan, naghahanap naman ako ng medyo matino-tinong girly blouse na pwede. Pero, bihira lan talaga yun.

Mahirap nga palang magturo, hindi madali. Nangangailangan nga pala ng mahabang pasensya, alam niyo kung gaano kahaba ang sanjuan bridge? Pwes, wala akong pakelam, hindi ganun. Mas mahaba pa dun ng milya-milyang beses.

FjordzHiraya: bakit di ka magalit?

NA*: bakit ka pa magagalit? E balewala naman sa kanila. Magsasayang lan ako ng oras kung magagalit pa sa kanila.

Ang titigas naman ng ulo nila ika mo siguro.

OO talaga, matigas talaga, isipin niyo ba naman, buo pa rin hanggang ngayon e araw-araw nilang iniuuntog ang mga ulo nila kundi sa pader, e sa sahig. Hardcore! Sila ang totoong hardcore, walang say ang mga headbangs ng mga metal, sa hangin lan yun umuuntog e, gas. . . etong mga to, SOLID!

NA*: hindi ako ma’am, I’m a teacher

NA*: i teach rich kids

NA*: wahahahhahaa

FB: sige na nga. teacher niko.. magplurk ka!

FB: turuan mo ko! rich ako! lolololol

NA*: ahaha

. . .

I TEACH RICH KIDS, 

But those with autism.

(taeness, napaingles tuloy ako ng di oras, hindi ko feel, hindi ko TALAGA feel pero kowted,yiheee).

Oo, nagtuturo ako sa mga autistic na bata sa isang local SPED school sa town namin. BS Psychology graduate ako(medyo paso, in ingles, engspayrd, na din ang status kong fresh grad dahil balita ko, hanggang two months lan daw yun), siguro kung nagtatanong ka kung anong ginagawa ko sa eskwelahan kung gayun.

Nasabi minsan ni pareng duroy na sayang naman ang pinag-aralan ko bilang psych kung magtuturo lang din pala ako. teka teka, earth calling everyone, psychology ang batas ng mga may aberration(self-claim lan, gusto ko lan ibida ang minamaliit na siyensya ng sikolohiya), at napaliwanag ko naman sa kanya na higit sa mga normal na guro, di hamak na mas madami kaming kaalaman kung bakit sila ganito, o ganun, mas makakatulong kami (bigat nga nun bangko e, BENCH hekshuli. nakaupo kasi ako at ibang sayk prends ko). Sa kinalaunan ng pag-uusap namin, naintindahan naman na niya ang punto ko, kaya ililibre na niya ako, yey!

Mahirap talaga ang ginagawa ko ngayon, akala ko kasi tuwing may makikita akong kakaiba sa mga bata, mayroon agad sasalo sa mga tanong sa isip ko, anong meron sa bata, pati mga kasama ko nangangapa, PAANO PA AKO?

 Hmf!

Kanina, nakatanggap lan ako ng isang matinding pananakit sa isang heschudent ko. Araw-araw, iba-iba. Yun tipong tadyak, kurot, kagat, tulak, name it, malaki ang tyansang naranasan ko nga yan sa iilang linggo kong nagtuturo.

Sipon– nakakahawak ako nun, laway—parang gripo everyday, uu—hasos, mtindi na nga ang tolerance ko sa amoy nyan, MABUHAY ANG DIAPERS!!! Bespren ko na yan! Salamat sa araw-araw na pagsalba sa maaaring pag-hudas-pwet-ba-ho ko. . .

Minsan, hmmm, madalas pala, naiisip ko kung anu na ba talaga, gawa ba ng mahaba naman ang pasensya ko,  gusto ko na kaya ang ginagawa ko. Handa na nga ba ako na gawin itong propesyon.

Tinatanong na din ako ng nanay ko kung kelan ko daw ba gustong bumalik sa Maynila para sa pagasikaso sa pag-aaral ulit, MA for SPED.

Gusto ko nga ba ng mas malawak na kaalaman sa mundo ng mga batang ganito? Madalas ko talagang iniisip, at hindi ko maarok. Kung oo man, hayaan nyo na muna akong sarilinin kung ano yun. Simpri para may thrill! Sa totoo lan, nalilito pa din ako. Nasa proseso pa ako ng masinsinang pagtantya kung dito na nga ba talaga ako, hindi ba sa HR office(di ba kuya M, para gumawa ng memo,ahaha), o couseling room, o laboratory, o ospital o sa. . . . . .(sikretoooo, di ko sasabihiiiiin)

Teka, nasabi ko bang wala akong nakukuha ni isang-kusing sa pagtuturo ko? 

KAWANG-GAWA nga ika ni Pareng duroy, madaming nagtatanong kung anu naman daw ang napapala ko sa ginagawa ko. Ang sagot ko, madami, papiso-piso, ayun nga lan, piso sa katawan! Battered teacher ang darama!!

Pedro: isa kang huwarang pilipino

hmf!

Sa totoo lan, madami, pero hayaan niyo akong sabihing KAUNTI LAN, pero sa kakaunting yun, ito yun mga pinakabasic pero pinakamahalaga. Yun ang mga naiisip ko.

Anu na nga ba ang mahalaga sa buhay ngayon? Ang dami na kasing makamundong pagpapahalaga ng mga tao. Importante ang pera, uso na din ang lamangan, siraan at yabangan.

Hindi na maganda, ang dumi na ng mundo, ang dumi-dumi! (ikaw, depende na sa pagkakaintindi mo dyan, literal ba? chroneicon, basurero ka diba?)

Ayaw ko na sinasabihan ako na iwan ko ang gawaing yan, dahil kung tutuusin, masarap din sa pakiramdam na nagbibigay ka ng serbisyo na walang kapalit, at higit sa lahat, gumagastos ka at umaasa sa mga pera ng magulang mo, nakakasama mo ang mga PINAKATUNAY na mga tao sa paligid mo.

Sila iyong hindi kailangang umarte mapansin lamang, sila iyong iiyak dahil gusto nilang umiyak, sila iyong tatawa dahil gustong tumawa, sila iyong makikinig kung gusto nilang makinig, maglalaro, makikipagusap. . . magmamahal.

Kung tutuusin nga, napakaswerte nila na hindi sila biktima ng malupit na mundo. Hindi nila kailangang makisabay sa agos mapabilang o mahalin lamang.

ANG HIRAP MAKISABAY SA MUNDO. NAPAKA.

*FerBert, yun kwentong tigre na hinihintay mo, di ko pa din nagagawa e. hmmm, ayos lan ba talaga na magsulat tungkol sa kanila? Sabagay, basta yata may anonymity ayos na. tapos salamat sa pangungulit na magpost na ako, pareho talaga kayo ni Janelle, yun din ang nangulit sa akin dati nun TOTOONG hiatus hayatusan ako.ahaha! 

 

*Mommy Gracey ng FEU PSych Society, hindi naman siguro ako failure sa batch ko diba?